Białe plamy na skórze – przyczyny i pielęgnacja
Białe plamy na skórze – poznaj przyczyny hipopigmentacji, dowiedz się, jak rozpoznać odbarwienia i jak pielęgnować skórę.
Białe plamy na skórze – poznaj przyczyny hipopigmentacji, dowiedz się, jak rozpoznać odbarwienia i jak pielęgnować skórę.
Białe plamy na skórze często zauważamy dopiero latem, kiedy opalenizna sprawia, że wręcz rzucają się w oczy. Pojawiają się na twarzy, rękach, nogach i plecach. Czasem skóra w tych miejscach jest sucha i się łuszczy, innym razem nie odczuwasz żadnych objawów. Skąd biorą się takie zmiany? Przyczyn może być wiele… bielactwo, łupież pstry, przebyty stan zapalny lub wieloletnia ekspozycja na słońce.
Za część tych zmian odpowiada hipopigmentacja, czyli zmniejszona ilość melaniny – barwnika, który nadaje skórze kolor. Nie każda biała plama oznacza jednak to samo. Przeczytaj, żeby dowiedzieć się, z jaką przyczyną Ty możesz się borykać.
Za kolor skóry odpowiada między innymi melanina, czyli barwnik wytwarzany przez melanocyty. Są to komórki występujące w podstawnej warstwie naskórka. W procesie melanogenezy enzym tyrozynaza uczestniczy w przemianach, które prowadzą do syntezy melaniny. Następnie barwnik jest przekazywany do keratynocytów, które tworzą większość komórek naskórka.
Melanina wpływa na zabarwienie skóry. Co ważne, chroni komórki przed skutkami promieniowania ultrafioletowego. Jeśli jej produkcja lub rozmieszczenie zostają zaburzone, mogą powstać jaśniejsze obszary.
W dermatologii rozróżnia się dwa pojęcia.
Hipopigmentacja może być przejściowa, na przykład po ustąpieniu stanu zapalnego, ale czasami utrzymuje się dłużej.
W niektórych przypadkach melanocyty nadal są obecne w skórze, lecz ich aktywność lub produkcja melaniny są ograniczone. W bielactwie dochodzi natomiast do utraty melanocytów w obrębie zmian.
Wygląd białych plam może naprowadzić na przyczynę, ale nie wystarcza do samodzielnego rozpoznania. Znaczenie mają także miejsce występowania, czas pojawienia się zmian oraz to, czy skóra swędzi, łuszczy się lub jest zaczerwieniona.
Bielactwo (vitiligo) to przewlekła choroba. W jej przypadku dochodzi do utraty melanocytów, przez co powstają odbarwione obszary skóry. Ważne są tu mechanizmy autoimmunologiczne, predyspozycje genetyczne i procesy związane ze stresem komórkowym.
Białe plamy w przebiegu bielactwa są zwykle wyraźnie odgraniczone i mają mlecznobiały kolor. Pojawiają się na przykład wokół ust i oczu, na dłoniach, stopach, łokciach czy kolanach. Niekiedy bieleją również włosy w obrębie zmienionego obszaru. Zazwyczaj nie występuje łuszczenie, a same zmiany nie muszą powodować świądu.
Rozpoznanie stawia dermatolog na podstawie badania skóry, niekiedy z wykorzystaniem lampy Wooda. Leczenie obejmuje preparaty miejscowe lub fototerapię. Krem nawilżający wspiera codzienną pielęgnację, ale nie przywraca samodzielnie utraconych melanocytów.
Białe plamy na skórze mogą być związane z łupieżem pstrym, powierzchowną chorobą wywoływaną przez drożdżaki z rodzaju Malassezia. Mikroorganizmy te naturalnie występują na skórze, ale w sprzyjających warunkach mogą nadmiernie się namnażać. Zmiany najczęściej obejmują plecy, klatkę piersiową, szyję i ramiona.
Plamy mogą być białawe, różowawe lub jasnobrązowe. Często towarzyszy im delikatne, drobnopłatkowe złuszczanie, które bywa bardziej widoczne po potarciu skóry. Wysoka temperatura, wilgotność i wzmożona potliwość mogą sprzyjać rozwojowi zmian.
Drożdżaki Malassezia mogą zaburzać pigmentację m.in. poprzez wytwarzanie metabolitów wpływających na syntezę melaniny (dokładny mechanizm tych zmian nie jest jednak w pełni poznany). Dlatego białe plamy na skórze po ustąpieniu grzybicy czasem utrzymują się jeszcze przez tygodnie lub miesiące. Nie zawsze oznacza to, że infekcja nadal jest aktywna.
Jeśli podejrzewasz grzybicę, skonsultuj się z lekarzem. W razie wątpliwości dermatolog może zlecić badanie zeskrobin, a leczenie dobiera do konkretnego przypadku.
Białe odbarwienia na skórze mogą pojawić się również po wcześniejszym stanie zapalnym, na przykład w przebiegu atopowego zapalenia skóry, wyprysku, łuszczycy lub podrażnienia. Takie zmiany określa się jako hipopigmentację pozapalną.
Proces zapalny może przejściowo zaburzać aktywność melanocytów, produkcję melaniny i jej przekazywanie do keratynocytów. Jaśniejsze obszary zwykle pojawiają się w miejscu wcześniejszego problemu skórnego. Ich granice mogą być mniej wyraźne niż w przypadku bielactwa.
Odmianą występującą szczególnie u dzieci i młodzieży jest łupież biały (pityriasis alba). Powoduje on jasne, nieregularne plamy, często z delikatnym przesuszeniem lub złuszczaniem, zwłaszcza na policzkach. Koloryt skóry może wyrównywać się stopniowo przez kilka miesięcy. W tym czasie znaczenie ma łagodna pielęgnacja i ograniczanie podrażnień.
Jeśli białe plamki stają się szczególnie widoczne latem, jedną z możliwych przyczyn jest kontrast między obszarami o różnej ilości melaniny. Otaczająca skóra opala się, natomiast miejsca z zaburzoną pigmentacją ciemnieją słabiej.
Drobne, jasne plamki na przedramionach i podudziach mogą być związane z idiopatyczną hipomelanozą kropelkową. Zmiany częściej występują wraz z wiekiem i są wiązane na przykład z przewlekłą ekspozycją na promieniowanie słoneczne oraz procesami starzenia skóry. Zazwyczaj są niewielkie, nie powodują dolegliwości i mogą utrzymywać się przez długi czas.
Nie każda zmiana zauważona po opalaniu jest jednak związana z tym schorzeniem. Białe plamy na opalonej skórze mogą być również objawem łupieżu pstrego, bielactwa lub hipopigmentacji pozapalnej. Dlatego warto zwrócić uwagę na ich kształt, lokalizację i ewentualne złuszczanie.
Białe plamy na skórze u dziecka mogą wynikać między innymi z łupieżu białego, przesuszenia lub hipopigmentacji pozapalnej po wcześniejszym podrażnieniu. Łupież biały najczęściej obejmuje policzki, ale może występować również na ramionach i tułowiu. Zmiany są zwykle nieregularne, jaśniejsze od otoczenia i czasami delikatnie się łuszczą.
Nie należy jednak zakładać, że każda jasna plama u dziecka jest niegroźna. Jeśli zmiany się powiększają, pojawiają się kolejne ogniska, towarzyszy im świąd lub wyraźny stan zapalny, warto skonsultować się z pediatrą lub dermatologiem. Specjalista oceni, czy przyczyną jest przesuszenie, choroba zapalna, infekcja czy inny problem z pigmentacją.
Białe suche plamy na skórze często towarzyszą przesuszeniu, łupieżowi białemu lub zmianom pozapalnym. Jeśli skóra jest szorstka i delikatnie się łuszczy, warto ograniczyć drażniące kosmetyki oraz stosować łagodne preparaty myjące i emolienty. Sama suchość nie pozwala jednak ustalić przyczyny odbarwienia.
Z kolei biała plama z czerwoną obwódką może wskazywać na stan zapalny albo inną zmianę wymagającą oceny lekarskiej. Jeśli plamy są wypukłe, szybko się zmieniają lub towarzyszy im nasilony świąd, nie należy diagnozować ich wyłącznie na podstawie wyglądu.
Przy ocenie zmian warto zwrócić uwagę na kilka charakterystycznych cech:
Są to jedynie wskazówki, a nie sposób na samodzielne postawienie diagnozy. Dermatolog może zbadać skórę w świetle lampy Wooda, a przy podejrzeniu grzybicy zlecić badanie materiału pobranego ze zmiany.
Leczenie zależy od przyczyny odbarwień. Przy łupieżu pstrym stosuje się leki przeciwgrzybicze, a przy bielactwie kortykosteroidy miejscowe, inhibitory kalcyneuryny lub fototerapię UVB. Hipopigmentacja pozapalna może ustępować po wyleczeniu stanu zapalnego, lecz powrót naturalnego koloru skóry bywa stopniowy. Odbarwienia związane z bliznami mogą być trwałe, a idiopatyczna hipomelanoza kropelkowa często nie wymaga leczenia.
Do mycia wybieraj syndety, emulsje lub żele bez silnych detergentów i substancji zapachowych. Przy suchości stosuj kremy z ceramidami, gliceryną lub mocznikiem w niskim stężeniu. Unikaj peelingów i kosmetyków wywołujących pieczenie. Na odsłonięte partie skóry nakładaj krem z filtrem SPF 50+, żeby ograniczyć kontrast między odbarwionymi a zdrowymi obszarami.
Promieniowanie UV może uszkadzać skórę z hipopigmentacją, a opalanie zdrowych obszarów uwydatnia kontrast między nimi a odbarwieniami.
Przeczytaj więcej o fotoprotekcji.
Stosuj SPF 50+ z ochroną UVA i UVB przez cały rok. Nakładaj odpowiednią ilość kremu przed wyjściem i ponawiaj aplikację co około 2 godziny na zewnątrz, a także po kąpieli, spoceniu się lub wytarciu skóry. Dodatkowo noś odzież ochronną, kapelusz i okulary przeciwsłoneczne oraz unikaj intensywnego słońca w godzinach okołopołudniowych. Więcej konkretnych zasad znajdziesz w artykule Bezpieczne opalanie – jak korzystać ze słońca z głową?.
W pielęgnacji skóry z hipopigmentacją zadbaj o ochronę przeciwsłoneczną. Jeśli skóra jest sucha, wrażliwa, swędzi lub towarzyszą jej zmiany zapalne, można rozważyć również produkty z linii Photoderm, Sensibio i Atoderm – w zależności od potrzeb skóry.
Linia i produkt BIODERMA
Kiedy warto je rozważyć?
Photoderm Crème SPF 50+
Do codziennej ochrony przeciwsłonecznej, szczególnie skóry normalnej i suchej.
Photoderm XDefense Ultra-Fluid SPF 50+
Jeśli szukasz lekkiego fluidu zapewniającego wysoką ochronę przeciwsłoneczną, chroniącą przed całym spektrum promieniowania i zanieczyszczeniami.
Sensibio Gel moussant
Do delikatnego oczyszczania skóry wrażliwej, skłonnej do podrażnień.
Atoderm Crème de douche
Do mycia skóry suchej, wymagającej łagodnego oczyszczania.
Atoderm AD Intensive Baume
Do pielęgnacji skóry bardzo suchej, swędzącej i skłonnej do atopii.
W ofercie BIODERMA znajduje się również linia PIGMENTBIO, przeznaczona do pielęgnacji skóry z przebarwieniami, czyli ciemniejszymi plamami. Wspiera wyrównywanie kolorytu i redukcję przebarwień, dlatego nie należy traktować jej jako sposobu na białe plamy ani leczenia hipopigmentacji.
Masz białe plamy na skórze i nie wiesz, skąd się wzięły? Nie zwlekaj z konsultacją dermatologiczną, która pomoże ustalić przyczynę zmian. Sprawdź też, jak na co dzień wspierać skórę z BIODERMA i dobrać pielęgnację do jej potrzeb.
Bielactwo nabyte to choroba o podłożu autoimmunologicznym, w której układ odpornościowy atakuje komórki barwnikowe skóry, powodując utratę pigmentu.
Białe plamy na ciele mogą wynikać z bielactwa, łupieżu pstrego, stanów zapalnych, blizn lub zmian związanych z wiekiem.
Tak, bielactwo występuje u dzieci i dorosłych. Może pojawić się w różnych częściach ciała, także na skórze twarzy i głowy.
Niekoniecznie. Mogą wynikać z nierównomiernej pigmentacji lub łupieżu pstrego, ale nowe odbarwienia warto skonsultować z dermatologiem.
Samo bielactwo nie stanowi bezpośredniego zagrożenia dla życia, ale zwiększa podatność odbarwionej skóry na oparzenia słoneczne.
Metody leczenia zależą od przyczyny zmian. Dermatolog może zalecić leki miejscowe, leczenie przeciwgrzybicze lub fototerapię
Nie ma jednej metody odpowiedniej dla wszystkich zmian. Przed rozważeniem zabiegów estetycznych należy ustalić przyczynę odbarwień i omówić możliwości leczenia z dermatologiem.