Bioderma Polska | Skóra z zaczerwienieniami i łuszcząca się

Allez au contenu Allez à la navigation

Skóra z zaczerwienieniami i łuszcząca się

Lepiej ją zrozumieć, lepiej o nią zadbać

Skóra z zaczerwienieniami i łuszcząca się
Udostępnij

Zaczerwienienia wraz z łuszczeniem się skóry twarzy, głowy i ciała mogą być związane z dwoma chronicznymi patologiami specyficznymi dla skóry wrażliwej i reaktywnej: z łojotokowym zapaleniem skóry oraz łuszczycą.

Na Skróty
  1. Jak rozpoznać łojotokowe zapalenie skóry?
  2. Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?
  3. Jak rozpoznać łuszczycę?
  4. Kogo dotyka łuszczyca?
  5. Jakie są przyczyny łuszczycy?
Skóra z zaczerwienieniami i łuszcząca się

Jak rozpoznać łojotokowe zapalenie skóry?

Łojotokowe zapalenie skóry jest stanem zapalnym związanym z łuszczeniem, dotykającym w szczególności twarz i skórę głowy. W obszarze twarzy choroba ta zlokalizowana jest w strefach tłustych (bogatych w gruczoły łojowe) na płatkach nosa, na fałdach nosowo-wargowych, w strefie wokół brwi i przy brwiach czy wokół ucha zewnętrznego. Skóra głowy jest szczególnie narażoną strefą, a patologia powoduje stan zapalny, który wychodzi poza skórę głowy. Mogą zostać dotkniete również inne owłosione strefy, jak np. brzeg powieki (odpowiedzialny za zapalenie powiek), okolica łonowa, a u mężczyzny broda lub okolica mostkowa. Na poziomie skóry głowy łuszcząca się skóra jest żółtawa i tłusta oraz mało lub w ogóle nie przylega do skóry głowy. Możliwe jest również rozszerzenie się dolegliwości poza miejsce porostu włosów, na czoło. Zob. rubrykę „Skóra z łupieżem i łuszczycą” tutaj. Łojotokowe zapalenie skóry rozwija się naprzemiennie z okresami całkowitej lub względnej remisji. Rozwój stanów zapalnych może być również warunkowany przez pory roku i stres. Częsty jest rozwój objawów klinicznych zimą. Są one zróżnicowane, ale często jest to świąd lub uczucie pieczenia.

Jakie są przyczyny łojotokowego zapalenia skóry?

Niektóre czynniki ułatwiają nagłe pojawianie się łojotokowego zapalenia skóry, najczęściej dotyczy to osób młodych i zdrowych. Mowa tu o kilku czynnikach:

  • Ilość sebum,
  • Drożdże (grzyby) z rodzaju Malassezia obecne na skórze (flora saprofityczna),
  • Reakcja odpornościowa wobec grzybów, które podrażniają skórę i powodują stan zapalny.

Charakter chroniczny, wynikający z łojotokowego zapalenia skóry, który wywołuje zaczerwienienia na twarzy i może mu towarzyszyć łuszczenie i/lub łupież, jest źródłem dużego skrępowania u osób dotkniętych tą przypadłością. Ma ono zarówno aspekt społeczny, jak i funkcjonalny (świąd, uczucie pieczenia…).

Jak rozpoznać łuszczycę?

Łuszczyca jest chroniczną patologią skóry – niezaraźliwą – która dotyka 2 do 3% społeczności. Może pojawić się w każdym wieku. Specyficzne czynniki, które ją wywołują, mogą mieć podłoże genetyczne i mogą sprzyjać pojawianiu się zmian. Miejsca z łuszczycą są zaczerwienione i pokryte białawymi łuskami. Są bardzo wyraźnie oddzielone od zdrowej skóry. Najbardziej atakowane strefy to łokcie i kolana (strefy narażone na mikrourazy), jednak dotknięta może zostać każda część powłoki skórnej, szczególnie skóra głowy (a zwłaszcza strefa potylicy). Gdy łuszczyca dotyka pachwiny, mówi się o łuszczycy odwróconej, która objawia się znacznie mniejszym łuszczeniem. Łuszczyca może także w różny sposób atakować paznokcie (zgrubienia, zmiany punktowe, deformacje). Czasami łuszczyca objawia się na skórze, w postaci małych płytek lub krost na rumieniu. Zmianom tym może towarzyszyć świąd lub nawet uczucie pieczenia. Wpływ łuszczycy na jakość życia może być duży, w szczególności jeżeli jest ona rozległa lub obecna w miejscach szczególnie wstydliwych lub widocznych. Poza zmianami skórnymi łuszczyca może mieć również zasięg reumatologiczny. Dotyczy to około 25% osób o podłożu skórnym. Łuszczycowe zapalenie stawów może dotykać kręgosłupa lub stawów paliczków.

Kogo dotyka łuszczyca?

Łuszczyca dotyka zarówno kobiety, jak i mężczyzn, i może objawić się w każdym wieku. Jedna trzecia przypadków rozpoczyna się przed 20. rokiem życia, najczęściej występuje między 20. a 40. rokiem życia.

Jakie są przyczyny łuszczycy?

30 do 40% przypadków ma podłoże rodzinne. Dziedziczenie uczestniczy w procesie przeniesienia choroby.

Miejscowo, na poziomie skóry, za pojawianie się płytek jest odpowiedzialne przyspieszenie odnawiania się naskórka. Kilka czynników wywołujących jest powszchnie znanych:

  • Różnice klimatyczne (w szczególności okresy zimna),
  • Czynniki infekcyjne (w szczególności nosa i gardła),
  • Stres psychologiczny (skóra jest pod wpływem neuroprzekaźników i jest zbyt „reaktywna”),
  • Urazy miejscowe (poparzenia, otarcia i zadrapania),
  • Niektóre lekarstwa (przeciwmalaryczne, niektóre leki na nadciśnienie, sole litu, niektóre krople do oczu…).

Lekarze znają te lekarstwa i nie należy przerywać potrzebnej terapii, jeśli nie ma dowodu, że to ona jest odpowiedzialna za łuszczycę.

Niektóre patologie lub toksyczne przyzwyczajenia, nawet jeżeli nie są systematyczne, są często spotykane u pacjentów z łuszczycą: syndrom metaboliczny (wiele czynników, pośród których nadwaga, hiperlipidemia, hiperglikemia lub nadciśnienie tętnicze), nadmierne spożycie alkoholu, palenie papierosów.