Skóra uszkodzona: blizny | Bioderma Polska

Allez au contenu Allez à la navigation

Skóra uszkodzona: blizny

Lepiej ją zrozumieć, lepiej o nią zadbać

Skóra uszkodzona: blizny
Udostępnij

Blizny są różne i wymagają różnych zabiegów dla zapewnienia prawidłowego procesu gojenia. Zadraśnięcia, poparzenia, drobne zabiegi, peeling, laser… Gdy skóra jest uszkodzona, skaleczenie może powodować uczucie podrażnienia, bólu lub potrzebę drapania. We wszystkich przypadkach jakość regeneracji skóry ma bezpośredni wpływ na utrzymywanie się ewentualnych blizn.

Na Skróty
  1. Jak działa mechanizm gojenia się ran?
  2. Jakie są rodzaje skaleczeń?
  3. Jakie czynniki odgrywają ważną rolę w gojeniu?
  4. Co robić, by gojenie przebiegało prawidłowo?
  5. Jak rozpoznać nieprawidłowe gojenie?
Skóra uszkodzona: blizny

Jak działa mechanizm gojenia się ran?

Skóra izoluje i chroni organizm przed środowiskiem zewnętrznym. Gdy pojawia się rana, ciało rozpoczyna naturalne biologiczne zjawisko: gojenie. Jest to złożony proces naprawczy, podczas którego organizm musi zatrzymać krwotok, ochronić, oczyścić i zamknąć ranę. Uszkodzona tkanka musi się odbudować, możliwie najbliżej pierwotnej tkanki.

Etapy gojenia

Gojenie spowoduje uruchomienie kilku etapów, mających na celu zregenerowanie rany. Są to 3 etapy następujące po sobie, charakteryzujące się specyficznymi działaniami komórkowymi, które przyspieszają proces regeneracji według precyzyjnych sekwencji chronologicznych, z kórych każdy etap jest bardzo ważny.

Etap 1: początek (od 2 do 4 dni) Najpierw powstaje zakrzep krwi, który częściowo zatrzyma krwawienie. Następnie, bardzo szybko, ciało zorganizuje się do walki przeciw infekcji i będzie bronić się przed mikrobami i obcymi ciałami. Uszkodzone tkanki są niszczone dzięki specjalnym komórkom, które je wchłaniają. Naczynia włosowate są bardziej przepuszczalne, ułatwiają przepływ osocza krwi oraz komórek układu odpornościowego, jak np. przeciwciał, do miejsca urazu.

Etap 2: regeneracja (od 10 do 15 dni) Małe naczynia, które zostały uszkodzone podczas urazu skóry, zaczną się stopniowo regenerować. Organizm zaczyna uzupełniać utratę substancji nową tkanką, łącząc włókna kolagenu za pomocą fibroblastów. Powstaje tkanka nabłonkowa: jest to wierzchnia warstwa skóry. W tym samym czasie rana zaczyna się kurczyć, pozwalając na zbliżenie brzegów rany, aż do całkowitego jej zamknięcia. Wiele komórek i cząsteczek wkracza do akcji. Etap ten jest ważny dla uniknięcia szkody estetycznej, zwłaszcza że proces gojenia nie przebiega jednakowo u wszystkich. Im skóra jest ciemniejsza a osoba młodsza, tym ryzyko nieestetycznej blizny jest większe. Poza tym niektóre części ciała goją się gorzej – tułów, okolice mostka, plecy i stawy.

Etap 3: kształtowanie (od 2 miesięcy do 2 lat) Podczas tego etapu włókna kolagenu i elastyny będą się zagęszczać i wzrastać w celu ustrukturowania skóry. Sieć naczyniowa również zacznie się organizować, żeby wrócić do „normalnego” stanu. W ten sposób odporność skóry zwiększy się wraz z jej elastycznością i skóra stanie się bardziej jędrna. Miejsce blizny pozostanie wrażliwe przez 2 lata, potem skóra odzyska swoją równowagę.

Jakie są rodzaje skaleczeń?

Skaleczenia mogą zostać sklasyfikowane w zależności od cech biologicznych i klinicznych: zapotrzebowanie na nawodnienie/odżywienie oraz potrzebę okluzji.

Wyróżnia się 3 rodzaje skaleczeń:

Skaleczenia sączące: skaleczenia podatne na macerację, wymagające osuszania z leczeniem nieokluzyjnym, przepuszczającym powietrze

- Pieluszkowe zapalenie skóry,

- Maceracja fałd skóry,

- Ospa wietrzna z sączącymi ranami,

- Pęcherze.

Skaleczenia niesączące: skaleczenia powierzchniowe do średnich, które potrzebują nawodnienia wraz z leczeniem nieokluzyjnym, oddychającym

- Skutek zabiegu chirurgicznego (szwy),

- Przecięcia, zadraśnięcia codzienne po zasuszeniu się rany,

- Ospa wietrzna w fazie gojenia,

- Skutek zabiegu estetycznego: peeling, laser, depilacja trwała, tatuaż, usuwanie tatuażu…

- Niesączące pieluszkowe zapalenie skóry,

- Radioterapia.

Skaleczenia niesączące: skaleczenia średnie do dużych, które wymagają odżywienia lipidowego wraz z leczeniem okluzyjnym

- Pękanie skóry, liszaje…

- Oparzenia,

- Otarcia,

- Laser.

Jakie czynniki odgrywają ważną rolę w gojeniu?

Przede wszystkim istotne jest wzięcie pod uwagę lokalizacji blizny. Niektóre części ciała goją się trudniej od innych.

W związku z tym rana znajdująca się na plecach lub na tułowiu powoduje ryzyko rozszerzenia się brzegów rany, przerostu lub bliznowca.

Gojenie ran znajdujących się na kolanach i kostkach wymaga dużo czasu. Trzeba koniecznie uważnie obserwować takie rany i dbać o nie regularnie w celu prawidłowego gojenia.

Podłoże genetyczne odgrywa również bardzo ważną rolę. Trzeba zawsze sprawdzać, jak ewoluowały poprzednie blizny, żeby ocenić ryzyko nieprawidłowego gojenia. Nie należy też zapominać, że gojenie nie kończy się na zamknięciu się rany – jest liczone w miesiącach i różni się u każdego.

Co robić, by gojenie przebiegało prawidłowo?

Gdy rana zostanie zamknięta, przez miesiąc należy zachować pewne środki ostrożności. W zależności od lokalizacji blizny na ciele trzeba uważać, żeby nie naciągać jej zbytnio (np. nie nosić ciężkich przedmiotów w przypadku blizny na plecach) z powodu ryzyka rozszerzenia się brzegów (rozejścia szwów). Blizna musi ewoluować w najbardziej naturalny sposób, ale niektóre produkty mogą ograniczyć swędzenie lub ból, powodujące dyskofort w trakcie gojenia.

Należy także zadbać o optymalną fotoprotekcję z wysokim wskaźnikiem i stosować regularnie odpowiednie środki w celu uzyskania prawidłowej ochrony przeciw UV, gdyż przy ekspozycji uszkodzonej skóry na promienie UV ryzyko przebarwień bliznowatych jest duże. Ochrona nie może być stosowana tylko latem, gdyż promienie UV są obecne przez cały rok, przedostają się przez chmury, szyby, dostają się do samochodu… Ryzyko przebarwień pozostaje realne przez 6 miesięcy i może trwać do 2 lat. Tylko lekarz może stwierdzić, że ryzyka już nie ma.

Jak rozpoznać nieprawidłowe gojenie?

Niektóre miejsca po bliznach są określane jako potencjalnie trudne. Blizna hipertroficzna jest blizną „czynną”, która nabrzmiewa od 6 tygodni do 3 miesięcy od zabiegu, staje się czerwona. Może powoli ewoluować do bliznowca. Anormalne przypadki gojenia się można zaobserwować też tam, gdzie napływ komórek i naczyń wciąż rozwija się obok zgrubienia. We wszystkich przypadkach należy obserwować ranę przez 3 miesiące od zabiegu i konsultować z lekarzem, czy blizna nie puchnie i nie staje się czerwona.